Quality Time
Onlangs zag ik in de schouwburg de voorstelling Quality Time van de Mug met de Gouden Tand. Het stuk gaat over een stel, twee veertigers, met een zoon en een dochter en twee drukke banen. Enerzijds zie je de gesprekken tussen man en vrouw, en hoe alles toch te organiseren met twee banen en twee jonge kinderen. Later zie je de gesprekken tussen de twee kinderen, maar dan met een wat volwassen blik – vooral dit laatste levert opvallende inzichten op. Ik hoorde na afloop iemand zeggen dat het allemaal zo heerlijk over the top was. Tja, was dat maar zo. Voor mij was het eerder pijnlijk herkenbaar, één grote spiegel. De kibbelarijen over wie de kinderen ophaalt van de opvang, wie welke dag doet, de haast om de deur uit te komen. Ondertussen nog een leuke relatie proberen te hebben, het valt allemaal ook niet mee! Maar dat alles onder het motto: wat hebben we het toch goed samen.
Postcodeloterij
Heb ik eindelijk twee jaar geleden – bij mijn verhuizing – de postcodeloterij opgezegd, begin ik toch weer te twijfelen. Eerst las ik deze week al hoeveel geld de BankGiroloterij aan culturele doelen gaf, en was flink onder de indruk. Hoewel ook mijn ouders samen met andere ‘ouderen’ bij tijd en wijlen in gratis museumbussen worden geladen om vanuit de Achterhoek musea in Amsterdam te bezoeken. Heel gezellig natuurlijk, maar ze kunnen het ook zelf betalen als ze zouden willen, kies dan een bus kinderen uit een achterstandswijk. Maar toch, geweldig dat dit geld voor cultuur bij elkaar gebracht wordt door mee te doen met een rekeningnummer bij een (veelal ook nog) foute bank.
Oud papier
Het is een vervelende en veel tijd verslindende gewoonte: eerst alle oude kranten willen lezen voor ze bij het oud papier kunnen. Vanavond eindelijk tijd om iets leuks te doen, een fijne tv-serie kijken of een goed boek lezen, maar nee, ik moet de kranten vanaf zaterdag nog. En dan ook alles, zelfs de reisbijlage van de oude Volkskrant moet nog even doorgebladerd (je weet maar nooit of daar de ideale camping in Spanje toevallig wordt genoemd), de oude columns gelezen (waar iedereen allang over is uitgepraat) en het achterhaalde nieuws: elfstedentocht bijna zeker dit jaar (net afgeblazen).
Goede voornemens
Het is nu precies een jaar geleden dat ik besloot mijn vaste baan op te zeggen en verder te gaan als zzp-er. Er was echt helemaal niets mis met mijn baan: leuk werk bij een goedlopend bedrijf met fijne collega's, maar de drang om verder te kijken en helemaal zelf te kunnen bepalen wat ik wanneer doe, werd te sterk. Was het een midlifecrisis? Wie weet. Maar hoe dan ook was het heerlijk om de eerste ochtend in mei wakker te worden en me te realiseren: dit kun je dus gewoon doen. Je kunt gewoon je baan opzeggen en op een dag het gevoel hebben dat alle mogelijkheden weer voor je open liggen. De toekomst strekte zich heerlijk leeg en vol beloftes uit.
Al lang niet meer een boek zo snel uitgelezen als De tijgervrouw van Galina van Téa Obreht. Wat een talent en wat een fantasie. En dan was Téa pas 26 toen ze dit boek schreef, ongelooflijk. Een terechte winnaar van de Orange Prize 2011. Het verhaal speelt zich af in het voormalig Joegoslavië, zowel in heden als in verleden, en het begint als de jonge vrouw Natalia naar een afgelegen dorp reist om in een weeshuis kinderen in te enten. Onderweg hoort ze dat haar grootvader is overleden in een onbekend dorp, niemand weet wat hij daar te zoeken had. Herinneringen aan de verhalen van haar grootvader komen naar boven en vormen een groot deel van dit boek, het meest kleurrijke en meeslepende deel in feite.
